ŚMIERĆ CHRZEŚCIJANINA I POGRZEB KATOLICKI

Pogrzeb katolicki

Przyjmujemy w każdej chwili w kancelarii parafialnej
Należy przynieść ze sobą:
1. Odpis aktu zgonu z USC
2. Zaświadczenie, że zmarły przyjął przed śmiercią sakramenty święte
3. Informację z zakładu pogrzebowego

Odwiedziny chorych

Ojcowie odwiedzają chorych w pierwsze soboty każdego miesiąca od godz. 9.00.
W nagłych wypadkach można wzywać do chorego o każdej porze.

Chory, którego zgon jest bliski, chyba najbardziej potrzebuje naszego psychicznego wsparcia. Jednak niektórzy z nas nie czują się na siłach sprostać tej „ostatniej posłudze miłości” - odczuwają lęk. Poza tym często staje się to w nowoczesnych szpitalach niemal niemożliwe. Wielu ludzi umiera więc w samotności i opuszczeniu. Każdy cierpiący, pozostawiony samemu sobie człowiek jest świadectwem naszego samolubstwa i braku miłości, oskarżeniem całego społeczeństwa.

Chrześcijanie, którzy czuwają przy umierającym, winni umacniać go w przekonaniu, że nie jest sam. Niejednokrotnie od słów jest tu ważniejsza pełna wyrozumiałości obecność. Jak długo umierający jest przytomny, mogą chrześcijanie umacniać jego ufność w wierność Boga i pomagać mu przezwyciężać lęk przed śmiercią. Mogą to uczynić poprzez modlitwę. Koniecznie trzeba zaprosić kapłana z Sakramentem Namaszczenia Chorych (nawet gdy chory utracił przytomność) i Komunią św. tzw. Wiatyk. Trzeba pomóc umierającemu przygotować się na spotkanie z Miłosiernym Ojcem.

Fakt pogrzebu katolickiego trzeba zgłosić w kancelarii parafialnej, po uprzednim załatwieniu formalności w USC i na cmentarzu. Do zgłoszenia pogrzebu potrzebny jest Akt Zgonu z USC i informacja o dacie i godzinie pogrzebu od zakładu pogrzebowego.

W dniu pogrzebu gromadzą się krewni i przyjaciele zmarłego na Eucharystii sprawowanej o zbawienie i darowanie wszelkich win i grzechów. Msza św. pogrzebowa w naszym kościele odbywa się w dniu pogrzebu o godz. 8.30.  Wyrazem naszej miłości i konkretnej pomocy zmarłym jest spowiedź i przyjęcie Komunii św. w intencji zmarłego, modlitwa, zamówienie  Mszy św. w jego intencji.

Towarzyszą mu również na miejsce wiecznego spoczynku. Modlitwy i pieśni pogrzebowe wyrażają, mimo smutku po utracie ukochanej osoby, nadzieję na wieczne życie. Chrześcijanie mogą w smutku mieć nadzieję, ponieważ są przekonani, że zmarli przebywają u Boga, i ponieważ wierzą w ich zmartwychwstanie.

Dzień Zaduszny (Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych): W tym dniu (2 listopada) Kościół w szczególny sposób kieruje swe myśli ku zmarłym. We mszy świętej, modlitwach i odwiedzając cmentarze wierzący okazują swój związek z tymi, którzy już odeszli do Boga.

Uroczystość pogrzebowa: Z wiarą w zmartwychwstanie grzebie Kościół ludzkie ciało. Na cmentarzu, zwanym również Bożą rolą, składa się je do ziemi, „jak siewne ziarno”. Podczas pogrzebu kapłan lub diakon wymawia nad otwartym grobem obietnicę zmartwychwstania, cytując stówa Jezusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (J 11, 25).

Kremacja: Spalenie zwłok i pogrzebanie prochów w urnie. Do niedawna (1964) nie wolno było katolikom pozwolić na spalenie ciała ludzkiego. Uchodziło to za znak niewiary i zaprzeczenie zmartwychwstania. Obecnie Kościół pozwala na tę formę pogrzebu, o ile nie jest to wyrazem wyrazem niewiary.

Modlitwa za zmarłych: „Modlitwa za żywych i zmarłych” jest jednym z siedmiu uczynków miłosierdzia co do duszy, U Boga czas - pojmowany jako coś co ogranicza - nie istnieje. Ale ludzie, istniejący w czasie, mają zadanie wstawiać się u Boga za innymi. To, co ktoś w swym życiu czyni dla innych, jest u Boga zawsze teraźniejszością. Dlatego słuszna jest modlitwa za ludzi, którzy już dawno zmarli.